بررسی شهرستان بروجرد و طارحی سايت گردشگری شهرستان بروجرد (نوع طراحی :html ,front page)

مشخصات فایل مورد نظر در مورد بررسی شهرستان بروجرد و طارحی سايت گردشگری شهرستان بروجرد (نوع طراحی :html ,front page) آماده دریافت می باشد برای مشاهده جزئیات فایل به ادامه مطلب یا دریافت فایل بروید.
بررسی شهرستان بروجرد و طارحی سايت گردشگری شهرستان بروجرد (نوع طراحی :html ,front page)|30020539|dhb

فرمت فایل: word



تعداد صفحات: 339









مختصري در مورد پيشينه تاريخي شهرستان بروجرد





شهرستان بروجرد در سي و سه درجه تاو پنجاه و سه درجه عرض جغرافيايي و چهل و هفت درجه و سي و شش درجه طول جغرافيايي قرار دارد . ارتفاع آن از سطح دريا 1657 متر ميباشد . اين شهر از شمال به شهرستان ملاير از جنوب به لرستان و بختياري از غرب به الشتر و چغلوندي و از شرق به سر بند اراك محدود ميشود .



برجرد در روزگار گذشته گاهي داخل لرستان گاهي جزء عراق عجم و زماني ولايتي جداگانه و مستقل به شمار مي آمده اين شهرستان داخل دشتي بنام سيلاخور قرار گرفته كه از شمال و جنوب به وسيله كوههاي بلند محصور از شرق و غرب داراي زمينهاي مسطح و حاصلخيزي است كه جهت كشاورزي بسيار مساعد ميباشد .



در مورد وجه تسميه شهر بروجرد كمتر كسي نظر قطعي داده است حال آنكه مولفان متاخر خصوصا فرهنگ نويسان تلاش كرده اند وجه تسميه بروجرد را بيابند . از جمله اين نويسندگان رضا قليخان هدايت مولف فرهنگ انجمن آراي ناصري اصل نام اين شهر را فيروز گرد دانسته و در توضيح آن نوشته است « شهريست از بناهاي خسرو پرويز اكنون به بروجرد شهرت دارد »



در كتاب گنج دانش نوشته محمد تقي خان متخلص به حكيم الملك بروجرد را به « منوچهر» نسبت ميدهد .



دكتر معين به نقل از فرهنگ اعلام مي نويسد « بروجرد ساخته شده ارداشك سيزدهم پادشاه اشكانيان است »



استاد دكتر سيد جعفر شهيدي كه از مشاهير اين ديار است در اين باره ميگويد : بروجرد تغيير يافته ويروگرد ميباشد . ويرو شاهزاده اشكاني دستور ساختن شهر مذكور را صادر نمود اين شاهزاده در گوراب «نهاوند » حكومت ميكرد .



علاوه بر اين شهر به نامهاي « بروگرد ولوجرد وروگرد باروگرد»نيز ناميده ميشود كه استاد سعيد نفيسي ميگويد : آباديهايي كه در آخر نام آنها پسوند «گرد» آمده است در دوره ساسانيان و حتي قبل از آن ساخته شده اند مانند خسروگرد فيروزگرد … و لذا بناي شهر بروجرد قبل از اسلام حتمي مي باشد شهر بروجرد مورد توجه بسياري از مورخين و سياحاني كه از اين شهر ديدن كرده اند قرار گرفته و معمولا در ذكر طبيعت زيبا به تعريف و تمجيد آن پرداخته اند از جمله اين متون و مكتب ميتوان به «مسالك الممالك » تاليف ابواسحاق ابراهيم بن محمد استخري «سوره الارض » تاليف ابن حوقل معجم البلدان تاليف ياقوت حموي (623 هجري – قمري ) « آثار البلاد و اخبار العباد »تاليف ذكريا بن محمود غزنوي ( 764 هجري –قمري ) « نزهت القلوب »تاليف حمد اله مستوفي و بسياري مقالات و كتب كه در اين مختصر نمي گنجد اشاره نمود .



سخن كوتاه در عصر فتحعلي شاه قاجار شاهزاده محمد تقي ميرزا احسام السلطنه حاكم خوزستان لرستان و بروجرد بوده و بروجرد را مركز حكومت خود قرار داد به دستور وي بازار شهر را مرمت كردند و بناي مسجد سلطاني (امام خميني ) را به اتمام رساندند .ابراهيم بيگ در سياحتنامه خود مينويسد : از چيتهاي بافت بروجرد در ولايت روسيه و تفليس و خانه هاي رجال كشور ديده ميشود .



مرحوم حسين حزين بروجردي در كتاب دورنمايي از شهر بروجرد آورده است « اين شهرستان از دوران پيش تا اواسط دولت قاجار داراي 1400 دستگاه پارچه بافي بوده و دهكده كارخانه در كنار رودخانه سيلاخور مربوط به كارگران چيت سازي بوده است » و همچنين آورده است « كريم خان زند از پارچه هاي بافت بروجرد براي خود پيراهن تهيه ميكرد .



علاوه بر صنايع معروف چيت بافي و ورشو سازي و هنرها و فنون تكميلي اين شهر كه از شهره خاصي برخوردار بوده است بلحاظ اقليم طبيعت زيبا و مركزيت شهري از ديرباز پرورش دهنده صنايع و هنرهايي بوده كه امروزه نيز صنايع و هنرهاي ديگري به آن وارد شده و برخي به علل مختلف به دست فراموشي سپرده شده اند .





شهر تاريخي بروجرد



بروجرد به عنوان يكي از شهرهاي باستاني و با سابقه كشور از ارزشهاي بسيار زيادي به لحاظ تاريخي – فرهنگي بهرمند مي باشد تاريخ دقيق پيدايش اين شهر كماكان از موضوعات مورد سئوال ولي آنچه قدر مسلم است براساس شواهد و مدارك مختلف زمان پيدايش آن به دوران پيش از اسلام بر مي گردد .



به لحاظ سيستم شهر سازي داراي شيوه ارگانيك (خود شكل گيرنده ) و از نظر كالبدي واجد خصوصيات معماري و شهرسازي ايراني –اسلامي مي باشد .



شهر در قالب كلي خود داراي ديوار و باروي يكپارچه و از نظر تقسيمات شهري داراي چهار محله اصلي شامل : دودانگه –صوفيان-يخچال و رازان وبروا بوده است كه هر كدام از محلات نيز داراي زير محلات جزئي تري در داخل پيكره خود مي باشد . علاوه بر بافت و پيكره شهري عناصر معماري متعددي در آن وجود داشته و دارند كه از آنجمله مي توان به مسجد جامع-مسجدامام-امامزاده جعفر-مدرسه حجتيه-دبيرستان امام-مسجد رنگينه-مسجد قلعه-مسجدسيد-مجموعه خانه هاي قديمي و … اشاره نمود كه در اين بين مسجد جامع از درجه اهميت و اعتبار خاصي برخوردار مي باشد .







مسجد جامع



اين مسجد در خيابان جعفري در مركز قديمي ترين محله و هسته اوليه شكل گيري شهر (محله دودانگه ) و در كنار بافت قديم تجاري واقع شده است . اين بنا با سابقه بيش از هزارسال يكي از مساجد اوليه اسلامي در ايران است . بسياري از مردم بر اين باورند كه مسجد برروي آتشكده اي پيش از اسلام ساخته شده ولي بر اساس مطالعه بررسيهاي انجام شده شواهد و مداركي در اين زمينه يافت نشده است . قديمي ترين آثار يافت شده در آن مربوط به اواسط قرن چهارم هجري يعني دوره آل بويه مي باشد .البته نشانه هايي از وجود مسجد قديمي تر از نوع مساجد ستون دار اوليه يافت شده كه نياز به بررسي و مطالعه بيشتري دارد . قديمي ترين بخش بنا فضاي زير گنبد خانه كه مربوط به اواسط قرن 4 ه-ق است و شواهد آن در عمق 180 سانتي متري از كف فعلي يافت شده . در دوره بعد يعني زمان سلجوقيان بنا آباد و از اعتبار كافي برخوردار بوده و تزئيناتي به آن افزوده شده كه كتيبه آجري باقيمانده به خط كوفي در ديوار جنوبي گنبد و بالاي محراب گواه اين مطلب مي باشد . متن كتيبه فوق چنين است «بسم اله الهم اغفر امر هذه القبه الصدر الاجل مجد الدين جمال الاسلام عز الملك ابوالعز محمد بن طاهر بن سعيد اطااله بقائه » بعد از آن در دوره ايلخاني بنا ظاهرا به دلايل مختلف دچار ركود و ويراني مي شود . در دوره تيموري بنا دوباره تعمير و بازسازي و بخشهايي به آن افزوده شده است . همچنين در دوره صفوي زنديه و قاجاريه نيز تعميرات و الحاقي داشته است .









امام زاده جعفر



اين بناي مذهبي-تاريخي در انتهاي خيابان جعفري و در كنار يكي از قديمي ترين محلات شهر ساخته شده كه در ميان عامه مردم از احترام و اعتبار قابل توجهي برخوردار است



«شخص مدفون در اين محل را از نوادگان امام موسي كاظم (ع) ذكر كرده اند اما در كتاب جغرافياي بروجرد به نقل از منتقل الطالبين آمده «ابوالقاسم جعفر بن حسين بن علي بن حسن المكفوف ابن حسن الافطس ابن علي بن زين العابدين » كه جد ششم آن را حضرت سجاد (ع) امام چهارم شيعيان مي داند »



بناي امام زاده جعفر داراي سه دوره متفاوت تاريخي و معماري است كه متعلقات آن شامل سر در ورودي حياط ايوان رواق شبستان و فضاي گنبد خانه مي باشد . قديميترين بخش بنا فضاي گنبد خانه و مقبره است كه احتمالا بر روي بناي قديمي تر مربوط به دوره قبل ساخته شده و زمان ساخت آن قرون 7و 8 ه.ق يعني دوره ايلخاني مي باشد . اين قسمت كه در ابتدا به صورت منفرد بوده شامل يك ايوان ورودي با دو حجره كوچك در طرفين آن است . بخش گنبد خانه و مقبره به صورت هشت ضلعي است كه در تمامي اضلاع هشتگانه آن ورودي هايي وجود دارد كه به يك اتاق كوچك راه پيدا مي كند .بالاي درگاه هر كدام از درها نيز يك فضاي غلام گردش وجود دارد . شاخصه اصلي بنا گنبد آن است كه به صورت دو پوسته و از نوع رك پله پله (اورچين) شبيه به گنبد دانيال نبي در شوش مي باشد .



اين بنا در دوره صفويه الحاقات و تعميراتي داشته كه از جمله ورودي اصلي بنا و شبستاني كه در شرق و شمال قسمت گنبد خانه مي باشد مي توان اشاره نمود . بناي مذكور در اوايل دوره قاجار و در زمان محمد تقي خان رازاني حاكم وقت بروجرد نيز تعمير و الحاقاتي داشته كه يك كتيبه سنگي در كنار ايوان ورودي مقبره در اين رابطه نصب شده است . از جمله الحاقات اين دوره ساختن چهار ايوان صفه مانند كه (احتمالا نوعي محل براي استراحت زائرين بود )در طرفين ايوان ورودي بنا و جهات شمالي و جنوبي حياط مي باشد كه پوشش سقف و جنس ستونهاي آن چوبي است.لازم به ذكر است كه بنا داراي دو در منبت كاري بسيار نفيس منفور به تاريخهاي 937و1203ه.ق در قسمت گنبد خانه مي باشد .





دبيرستان امام (ره)





ارتباط بين ايران و كشورهاي اروپايي از سالهاي قبل از حكومت قاجار وجود داشته.اما از اواسط دوره قاجار اين ارتباطات افزايش چشمگيري يافت . با گسترش رفت و آمد بين ايران و فرنگ و تحصيل عده اي از ايرانيان در كشورهاي مختلف اروپايي زمينه جهت تاثير پذيري در بسياري از مسايل از اروپا فراهم شد از جمله مي توان به جنبه هاي مختلف معماري هنري علمي و آموزشي و تدريس علوم جديد در بسياري از مدارس ايران رواج يافت اين روند در دوره پهلوي و به علت تغير وتحولاتي كه در گرايش بيشتر به غرب و نياز به تدريس علوم جديد در ايران تشديد شد به طوري كه مدارس زيادي به شيوه غربي در ايران شكل گرفت .



از جمله بناهايي كه در اوايل دوره پهلوي كه با تلفيقي از معماري سنتي ايران و سبك و سياق اروپايي در شهر بروجرد ساخته شده بنايي است معروف به دبيرستان پهلوي (امام خميني فعلي ) كه با وسعتي در حدود 14000 متر مربع ساخته شده و به عنوان نمونه شاخصي از معماري دوره پهلوي در شهر محسوب مي شود .



اين بنا شامل يك ساختمان دو طبقه به عنوان فضاي آموزشي و كلاسهاي درس سالن آمفي تئاتر (اجتماعات) و فضاي وسيع حياط مي باشد .



ساختمان كلاسهاي آموزشي در دو طبقه و به صورت يك بناي مستطيل شكل مي باشد كه در سمت جنوب و در پشت كلاسهاي درس آن يك ايوان با 12 ستون آجري قرار دارد و در طرف ايوان دو ايوان پيشرفته ديگر به صورت نيم دايره و ستونهاي آجري ساخته شده است .



ورودي اصلي بنا در سمت غرب قرار گرفته . ساختمان در سمت شمال شرقي و شمال غربي داراي ورودي و خروجيهاي ديگري نيز مي باشد .



داخل ساختمان شامل يك راهروي اصلي كه ورودي كلاسها به اين راهرو باز مي شود و در جهت شمال كلاسها احداث گرديده است . سقف بنا در طبقه اول با تيرهاي چوبي و در طبقه دوم به صورت شيرواني و فلزي مي باشد كه زير قسمت شيرواني را به صورت سقف كاذب با استفاده از چوب كلاف كشي و ساخته اند .



سالن اجتماعات بنا در سمت شمال غربي ساختمان كلاسها و چسبيده به آن احداث شده اين قضا شامل يك ايوان ورودي تزئيني در سمت غرب و فضايي شيب دار جهت مشايعت نمايش و سن مي باشد.









مسجد جامع



اين مسجد در خيابان جعفري در مركز قديمي ترين محله و هسته اوليه شكل گيري شهر در كنار بافت تجاري واقع شده است . اين بنا با سابقه بيش از 1000 سال يكي از مساجد شاخص اوليه اسلامي در ايران است كه در طول تاريخ هزار ساله خود تعمير و مرمت شده است . بنا در گذشته به صورت يك مجموعه شامل مسجد حمام آب انبار ساختمان غريب خانه (آبريزگاه ) ميدان و ساير متعلقات بوده كه امروزه بعضي از اين آثار از بين رفته اند . بسياري از مردم بر اين باورند كه مسجد بر روي آتشكده اي پيش از اسلام ساخته شده اما بر اساس مطالعه و بررسيهاي انجام شده تا كنون شواهد و مداركي در اين زمينه يافت نشده است و قديمي ترين آثار يافت شده در آن مربوط به اواسط قرن چهارم هجري يعني دوره آل بويه مي باشد البته نشانه هايي از وجود مسجدي قديمي تر از نوع مساجد اوليه ستوندار ( احتمالا قرن سوم هجري همانند مسجد جامع اصفهان ) يافت شده كه نياز به بررسي و مطالعه بيشتري دارد.



بناي مسجد جامع از نظر فرم از نوع مساجد تك ايواني است كه داراي دو در ورودي در جهات شرق و غرب است و بنا شامل يك حياط مركزي مستطيل ايوان فضاي گنبد خانه و شبستانهاي اطراف آن و يك شبستان وسيع زمستاني در طرف شمال حياط مركزي مي باشد . قديمي ترين بخش بنا فضاي زير گنبد خانه است كه مربوط به اواسط قرن 4 هجريست و شواهد آن در عمق 180 سانتيمتري از كف فعلي مسجد به صورت سالم يافت شده . اين فضا احتمالا به صورت منفرد و در خارج از مسجد ستون دار اوليه ( مانند گنبد نظام الملك در مسجد جامع اصفهان ) ساخته شده است .